Άλλαξε ο Μανωλιός….

Ομολογώ
ότι καθυστέρησα να κατεβάσω τη
Beta των
Windows 7,
ίσως γιατί ενδόμυχα γνώριζα ότι με περίμενε μια μικρή απογοήτευση. Τώρα όμως
σας γράφω μέσα από την έκδοση 64-
bit, που εγκατέστησα με
επιτυχία στο notebook μου. Θα ήθελα πολύ να πω ότι
είμαι ενθουσιασμένος και ότι δεν περιμένω την ώρα να αποκτήσω τα νέα Windows,
ωστόσο δεν ισχύει κάτι τέτοιο: για την
ακρίβεια δεν θα ξόδευα δεκάρα για να αναβαθμίσω τα
Vista Home Premium, που έχω ήδη αγοράσει. Ο λόγος είναι ότι σε εμένα το νέο λειτουργικό δεν
έχει να προσφέρει τίποτα τρομερά σημαντικό. Ομολογώ ότι η Microsoft έχει
βελτιώσει το γραφικό περιβάλλον, έχει κάνει μια γενικότερη αναδιάταξη των
λειτουργιών και έχει προσθέσει κάποια ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά, όπως η νέα
superbar, που μου επιτρέπει να
καρφιτσώσω (pin) εκεί τις αγαπημένες μου εφαρμογές. Επίσης η
υποστήριξη συσκευών ακόμη και στη Beta φαίνεται καλύτερη από αυτή
των Windows Vista, τουλάχιστον στο notebook μου
χρειάστηκε να εγκαταστήσω μονάχα δύο επιπλέον drivers. Κάποια άλλα νέα
χαρακτηριστικά, όπως η εύκολη διαμοίραση αρχείων μέσω του
HomeGroup και η δυνατότητα χρήσης των Windows
με το δάκτυλο, εφόσον υπάρχει οθόνη αφής, με αφήνουν παγερά αδιάφορο. Όλα αυτά
είναι βέβαια πρώτες εντυπώσεις και μπορεί να αλλάξουν με τον καιρό. Σίγουρα θα
αναρωτιέστε όμως: είναι τα Windows 7 καλύτερα από τα Vista;
έτσι φαίνεται, είναι όμως λόγος για να ενθουσιαζόμαστε; Χμ…

Advertisements

Τηλεφωνώντας με το νύχι!

Πρόσφατα έχασα το κινητό μου τηλέφωνο, ένα Windows Mobile 6.0 με πληκτρολόγιο, και αποφάσισα να αγοράσω ένα με οθόνη αφής. Αν και βρίσκω το iPhone ιδιαίτερα ελκυστικό, αποφάσισα να παραμείνω πιστός στη Microsoft, κυρίως για οικονομικούς λόγους. Μέγα λάθος! Αν και έχω δοκιμάσει αρκετά «WM6 touch phones», δεν είχα συμβιώσει μαζί τους για μεγάλο χρονικό διάστημα. Οι ενδόμυχοι μου φόβοι επιβεβαιώθηκαν όταν βρέθηκα να προσπαθώ ανεπιτυχώς να γράψω ένα SMS κατά τη διάρκεια μιας βόλτας με αυτοκίνητο, αρχικά με το δάκτυλο, μετά με το νύχι και τέλος με τη γραφίδα. Μετά από 2 λεπτά και 10 λάθη απλά το άφησα για όταν θα βρισκόμουν σε σταθερό έδαφος. Βλέπετε το βασικότερο πρόβλημα των Windows Mobile είναι το γεγονός ότι ακόμη και για τις πιο απλές εργασίες, όπως ο έλεγχος των αναπάντητων κλήσεων ή η εύρεση μιας επαφής, απαιτούνται και τα δύο χέρια. Ακόμη και στην τελευταία έκδοση το περιβάλλον εργασίας δεν διευκολύνει το χρήστη, τα πάντα, από το onscreen keyboard έως τα scrollbars είναι δύσχρηστα. Έτσι μπορεί η συσκευή να είναι φορτωμένη με λειτουργίες ωστόσο η εμπειρία της χρήσης τους είναι απογοητευτική. Σε αυτό τον τομέα η MS μπορεί να λάβει πολύτιμα μαθήματα από την Apple. Εάν η πληθώρα λειτουργιών και η ελευθερία, που ήδη προσφέρουν οι εν λόγω συσκευές συνδυαστεί με μια ευχάριστη και εθιστική εμπειρία χρήσης, τότε το iPhone θα βρεθεί μπροστά σε δυνατούς ανταγωνιστές.

Facebookμανία…

«Μα καλά ακόμη δεν έχεις μπει στο Facebook;» με ρώτησε ένας συνεργάτης από το τηλέφωνο με ελαφρά σκωπτικό τόνο. Είχα ήδη αντιμετωπίσει σχετικές πιέσεις από φίλους και κυρίως από πρώην συναδέλφους με επιδεικτική αδιαφορία ωστόσο αυτό δεν το περίμενα. Τότε ήταν που αποφάσισα να γίνω κι εγώ μέλος αυτής της διογκούμενης κοινότητας, όσο κι αν η όλη υπόθεση μου φαινόταν χάσιμο χρόνου. Περίπου ένα χρόνο μετά έχω απομυθοποιήσει πλήρως τόσο το Facebook όσο και την τάση του social networking γενικότερα, οφείλω όμως να παραδεχτώ ότι αν μη τι άλλο είναι ένας ενδιαφέρον εναλλακτικός τρόπος για να γνωρίζεις νέα άτομα και να διατηρείς επαφές με συνεργάτες, γνωστούς και φίλους. Μου έχει κάνει μεγάλη εντύπωση η έντονη παρουσία του ελληνικού στοιχείου τόσο σε αυτό όσο και σε άλλες παρόμοιες υπηρεσίες αλλά και το πόσους γνωστούς έχω ανακαλύψει εκεί. Το αρχικό μου όμως ενδιαφέρον εξανεμίστηκε αρκετά γρήγορα και μετατράπηκε σε δυσφορία, τόσο λόγω των προβλημάτων στη λειτουργία της υπηρεσίας, που γινόταν ολοένα και πιο δυσκίνητη, όσο και λόγω των δεκάδων προσκλήσεων σε κάθε είδους χαζές εφαρμογές και κουίζ. Πραγματικά, μετά από κάποιο καιρό η χρήση της υπηρεσίας και η ενημέρωση του προφίλ γίνεται κανονική άσκηση υπομονής ενώ απαιτεί και αρκετό χρόνο, παρ’ όλα αυτά γνωρίζω άτομα, που το κάνουν σε καθημερινή βάση, κάτι που συνεχίζει να μου προκαλεί απορία…

Η μαύρη τρύπα… του κιτρινισμού

Κωμικοτραγικά…νομίζω ότι αυτός  είναι ο καλύτερος χαρακτηρισμός για όσα μεταδόθηκαν
από τα ΜΜΕ σχετικά με το πείραμα του
CERN. Τι μαύρες τρύπες, τι
κόντρες και στοιχήματα μεταξύ κορυφαίων επιστημόνων με έπαθλο το βαρύτιμο
Νόμπελ, τι έλληνες
hackers, που χαρακτηρίζουν τους υπευθύνους ως
σχολιαρόπαιδα… ΕΛΕΟΣ! Κοντεύω να βγω
έξω από τα ρούχα μου, μα μπήκε κανείς στον κόπο να διαβάσει το – ενδιαφέρον
κατά τη γνώμη μου – κείμενο, που ανέβασε η ομάδα
GST στο Web server του
CERN; Η μήπως η αλήθεια χάθηκε ανάμεσα στις ριπές των CopyPaste;
Εντάξει οι άνθρωποι της βρετανικής
Daily Telegraph
(http://www.telegraph.co.uk) μπορεί να
μην ομιλούν άπταιστα την Ελληνική αλλά εμείς τι δικαιολογία έχουμε; Τη στιγμή
μάλιστα, που είναι τόσο εύκολο, με 10 λεπτά αναζήτησης στο
Google,
να βρει κανείς
screenshots από το πρωτότυπο κείμενο, να
διασταυρώσει πληροφορίες… για στάσου, μήπως εκεί είναι το πρόβλημα; Μήπως η συλλογική νοημοσύνη του
Web έχει αντικαταστήσει την ατομική; Ή μήπως θα ήταν ήμουν πιο ακριβής εάν αναφερόμουν
στη συλλογική ηλιθιότητα; Δυστυχώς οι ανακρίβειες μεταδίδονται διαμέσου του
Web με
ταχύτητα πυρκαγιάς και για μια ακόμη φορά η αλήθεια χάθηκε μέσα στη μαύρη
τρύπα… του κιτρινισμού. Ευτυχώς υπήρξαν
bloggers, που έσπευσαν για τη
διάσωση της, χαίρομαι μάλιστα ιδιαίτερα, που μεταξύ τους ήταν και κάποιοι Έλληνες.
Κατά τη γνώμη μου η διείσδυση στο
CERN ήταν επίδειξη ισχύος, στα
πλαίσια του πολέμου μεταξύ διαφορετικών ομάδων ελλήνων
hackers
και το σημαντικότερο
απόδειξη του πόσο διάτρητα είναι τα συστήματα πληροφορικής.

Ολέθρια σχέση…

Θα
έχετε σίγουρα ακούσει διάφορους tech-freaks
να διατυμπανίζουν πως δεν μπορούν στιγμή 
να αποχωριστούν τον υπολογιστή τους, τη γρήγορη σύνδεση ADSL και όλες
τις άλλες τεχνολογικές αλυσίδες, που τους έχουν γερά δεμένους… ένας από αυτούς
είμαι κι εγώ, ωστόσο η σχέση μου με την τεχνολογία δεν είναι πάντα ρόδινη,
μάλιστα δεν είναι λίγες οι φορές, που νοιώθω απίστευτα κορεσμένος από τη συνεχή
εναλλαγή νέων προϊόντων και τεχνολογιών αλλά και προδομένος από την
αναξιοπιστία τους. Πρόσφατα διαπίστωσα πως ένα απρόσεκτο κλικ αρκεί για να
σπείρει το χάος και να διαταράξει σοβαρά τη ψυχική μου ηρεμία.
Τα προσεκτικά
επιλεγμένα προγράμματα antivirus και
antispyware δεν κατάφεραν ούτε να με
προειδοποιήσουν αλλά ούτε και να με απαλλάξουν από ένα επίμονο και ενοχλητικό Trojan,
που εγκαταστάθηκε στo φορητό μου υπολογιστή και ουσιαστικά μου στέρησε τη
δυνατότητα ομαλής χρήσης του Internet. Ήμουν τυχερός, που δεν αλλοίωσε
σημαντικά αρχεία συστήματος των Vista και που είχα στη διάθεση μου δεύτερο
υπολογιστή για να αναζητήσω τη λύση στο Internet. Το πάθημα όμως μου έγινε μάθημα: δεν πρόκειται ποτέ ξανά να γελάσω,
έστω και ενδόμυχα, με παρόμοιες περιπέτειες φίλων και γνωστών αλλά ούτε και να
νοιώσω 100% ασφαλής ακόμη κι αν χρησιμοποιώ τις τελευταίες εκδόσεις εφαρμογών,
που πήραν 5 αστέρια στο συγκριτικό τεστ. Μάλιστα σκέφτομαι σοβαρά να στήσω ένα
δεύτερο
partition με Linux ή Mac OS X για πιο ασφαλή χρήση του Internet.
Μέχρι τότε βολεύομαι με το
Safari για Windows…

Ένα χαρτί ακόμα…

Δεν
υπάρχει αμφιβολία ότι μια επιτυχημένη καριέρα στο χώρο της πληροφορικής μπορεί
να εξασφαλίσει οικονομική άνεση.  Είναι
επίσης γεγονός ότι η ζήτηση για εξειδικευμένους επαγγελματίες πληροφορικής είναι
αυξημένη και ότι τα διαθέσιμα εκπαιδευτικά προγράμματα διαφόρων επιπέδων είναι
πολυάριθμα. Η εκπαίδευση, όμως, ιδίως σε ανώτερο επίπεδο, κοστίζει αρκετά και
απαιτεί χρόνο και προσπάθεια. Αξίζει λοιπόν να κυνηγήσει κανείς το επιπλέον
χαρτί, π.χ. ένα μεταπτυχιακό, που θα του ανοίξει περισσότερες πόρτες και θα
διευκολύνει την μισθολογική του αναβάθμιση; Ναι αρκεί να επιλέξει αυτό, που θα
του επιτρέψει να ξεχωρίσει, που θα του προσφέρει βαθύτερη κατανόηση και
διορατικότητα, ιδίως όσον αφορά στη σχέση μεταξύ τεχνολογίας και
επιχειρηματικότητας. Ο μοναδικός τρόπος για να το εντοπίσει είναι να ψάξει, να
χτυπήσει πόρτες, να μιλήσει με ανθρώπους, που γνωρίζουν και εάν δεν το βρει με
την πρώτη, να επεκτείνει την αναζήτηση του, γιατί όχι και εκτός Ελλάδος.
Βλέπετε το θέλγητρο ενός παχυλού μισθού προσελκύει ανθρώπους, που απλά κυνηγούν
το χαρτί ως μια επένδυση γρήγορης απόδοσης.
Τα πράγματα όμως δεν είναι τόσο
απλά. Υπάρχει έντονος ανταγωνισμός μεταξύ κατόχων μεταπτυχιακών και οι
εργοδότες δεν εντυπωσιάζονται πλέον τόσο από τις περγαμηνές, ιδίως όσον αφορά
στις θέσεις υψηλόβαθμων στελεχών, αλλά από την πρακτική εμπειρία, από τη
δυνατότητα επίλυσης προβλημάτων και ανάληψης πρωτοβουλιών. Χρειάζονται
ανθρώπους, που βλέπουν μπροστά, αναγνωρίζουν τις επιχειρηματικές ευκαιρίες και
μπορούν να οδηγήσουν τις επιχειρήσεις τους στο επόμενο επίπεδο.

Ο νόμος του Murphy κι εγώ

Το νόμο του Moore τον γνωρίζετε, φαντάζομαι, εάν όχι,
υπάρχει το Google… Ένας άλλος διάσημος νόμος είναι αυτός του Murphy, που στην
απλούστερη εκδοχή του λέει: “εάν είναι κάτι να πάει στραβά, θα πάει”. Δεν είμαι
προληπτικός, όμως υπάρχουν φορές που αναρωτιέμαι: “πρόκειται για ανθρώπινο
λάθος, χαοτικό συνδυασμό τυχαίων γεγονότων ή μήπως αυτό το μαύρο συννεφάκι
όντως με ακολουθεί;”.
Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι συνήθως τα εν λόγω
γεγονότα σχετίζονται με την τεχνολογία.

Πρόσφατα ο Murphy είχε κέφια, αφού βίωσα μια αλυσίδα
φαινομενικά ανεξήγητων συμβάντων – για να μην πω φαινομένων και με περάσετε για
αλαφροΐσκιωτο. Την παραμονή της πτήσης μου για ΗΠΑ το κινητό μου ξαφνικά
έσβησε. “Θα είναι η μπαταρία” σκέφτηκα, οπότε σύνδεσα το φορτιστή και το έθεσα
σε λειτουργία, για να ανακαλύψω με τρόμο ότι όλες οι επαφές μου είχαν
εξαφανιστεί! Ευτυχώς είχα back-up στο Outlook, οπότε με ένα συγχρονισμό λύθηκε
το πρόβλημα – φανταστείτε να μην είχα όμως. Μην νομίζετε όμως ότι τη γλίτωσα
έτσι εύκολα… Την πρώτη νύχτα στο Χιούστον μέσα στο λήθαργο του jet lag είχα
την εντύπωση ότι χτυπούσε το κινητό μου και είχα δίκιο. Το επόμενο πρωί με
ενημέρωσαν ότι τα θέματα που είχα ανεβάσει σε μια υπηρεσία online storage είχαν
γίνει αόρατα! Ευτυχώς είχα μαζί μου το φορητό και σύνδεση στο Internet μέσω
Wi-Fi, οπότε άρχισα να τα ξαναγράφω. Δεν πέρασε πολλή ώρα προτού ανακαλύψω ότι
δύο troyans και κάποια spyware είχαν εγκατασταθεί στο σκληρό δίσκο μου. Μετά
από πολλά “γαλλικά” και αρκετή προσπάθεια τα αφαίρεσα, αλλά ακόμη και μία
βδομάδα μετά η συμπεριφορά του φορητού μου παραμένει περίεργη. Το καλύτερο, ωστόσο,
ήρθε αργότερα. Αφού επέστρεψα στο σπίτι, έθεσα σε λειτουργία το
desktop PC μου, αλλά τίποτα: ούτε σήμα στην οθόνη,
ούτε καν ένα προειδοποιητικό μπιπ! Μετά από όλα αυτά, φταίω εγώ που θέλω να τα
δώσω όλα για ανακύκλωση;